بسم الله الرحمن الرحیم

چندی پیش مطلبی در مورد پرتاب موفقیت آمیز اولین موشک تمام ایرانی به فضا در حاج علا قرار داده بودم و بحثی را در غالب یک سوال مطرح کردم. سوال این بود که:« چه می شود که هرگاه جلوی مارا گرفته اند راحت تر حرکت کرده ایم؟»

در طی مدتی که این کامنت مطلب اول وبلاگ بود، نظرات و نکات جالبی توسط دوستان محترم حاج علا مطرح گردید. البته این چندمین باری بود که بحثهای مجادله آمیز بین رفقا می افتاد و همیشه هم ماحصل، درسهایی برای من و دیگر مخاطبین به همراه داشت.

در میان نظرات، یکی از دوستان بسیار عزیزم پیشنهادی داد؛

++ دوشنبه 21 بهمن1387 ساعت: 10:20 توسط: زایر

سلام حاج علا

 حالا که اینجور باحال دعوا راه میندازی و خودت هم میشینی یه گوشه نگاه میکنی یه پیشنهاد دارم برات اونم اینه که از این دعوایی که راه انداختی و این تضارب آرای موجود استفاده کنی و نتیجه بگیری و به ما هم بگی مثلا بعد از هر کدوم از دعواهات یه پست بذاری و نتایج دعوا رو یه کم تحلیل کنی و برای ما هم بنویسی ++

این بود این شد! و فوائدی که در این کار می بینم مطابق با همان اهدافی است که به واسطه آن وبلاگ نویس شدم (اوه اوه!).

(ابتدا پیشهناد می کنم مروری بر مطلب «امید ایران در فضا» داشته باشیم تا فضای بحث را بهتر درک کرده و از آن بهره ببریم.)

اولین نظر را دوست عزیز وبلاگ نویسم، نویسنده وبلاگ جهانی به وسعت ایران زمین مطرح کرد؛

++منتظر :

با سلام و...

حقیر فکر میکنم علت اینگونه رفتارهای ما بیشتر احساسی است تا منطقی، البته بروز آن را عرض میکنم ، زیرا قشر سازنده این کشور ، با تمام مشکلات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، دینی و ..... با امید کار خود را ادامه میدهد، اما تجلی آن در رسانه ها و گفتار مسئولین کشور، متاسفانه احساسی است، بعضی وقتها اینگونه رفتار نه اینکه کمکی به سازندگان نمیکند بلکه سد راه هم میشود...++

ان قلت: البته شاید اینگونه باشد...

دیشب، در خبر ساعت ده ـ یا به عبارتی ۲۲- گزارشی پخش کرد. کامران نجف زاده از مردم یک سوال بیشتر نمی پرسید؛

"کیا امسال عید ندارن؟"

جواب های جالبی داده می شدو برخی اصلا تصورش را هم نمی کردند که کسی باشد که عید نداشته باشد.

ولی چیزی که خیلی به من چسبید و دلم را تنگ کرد، شعر آخر گزارش بود.

یادت به خیر قیصر؛

"درد های من جامه نیستند تا زتن در آورم...

جامه و چکامه نیستند تا به رشته ی سخن در آورم

نعره نیستند تا ز نای جان برآورم

درد های من نگفتنی ...

     راننده اتوبوس با صدای نه چندان بلند، طوری که از ردیف دوتا مانده به آخر به سختی شنیدم، گفت:« آقالار ناماز»(آقایون نماز).   پایم را از پله آخر اتوبوس که پایین گذاشتم، سوز سردی به صورتم زد. به سمت دستشویی مردانه رفتم. آرام آرام آستینهایم را بالا می زدم . گرگ ومیش بود. چیزی به طلوع نمانده بود. آب آن قدر سرد بود که وقتی شیر را باز کردم، اول چند تکه یخ از لوله بیرون افتاد و بعد هم با چند سرفه، آب سرازیر شد. به هر زحمتی وضو گرفتم و بیرون آمدم. گلابه های روی زمین هم یخ زده بود.

     نماز که می خواندم صدای در نمازخانه یکی دوبار به گوشم خورد. فکر کردم کسان دیگری هم برای نماز آمدند. وقتی سلام دادم سرم را گرداندم تا دیگران را ببینم. ولی نماز خانه ی سرد هنوز هم فقط مرا می دید. تسبیحات می گفتم که باز صدای در آمد. برنگشتم. صدایم زد:« گردش! گوتول دی؟»(داداش! تمام شد؟). مهرم را برداشتم و نیم رخ به اش گفتم:«اومدم، اومدم.»

     جالب بود فقط من برای نماز پیاده شده بودم و البته راننده هم برای قضای حاجت سرپایی کنار اتوبان! وقتی سوار شدم تازه به عمق فاجعه پی بردم. بیش از نیمی از مسافران بیدار بودند. وقتی از کنارشان می گذشتم، برخی آنقدر با تعجب به من نگاه می کردند که انگار غیرآدمی زاد می بینند. زن چاق مسنی هم که به پهلو روی صندلی لمیده بود و موهای بلند رنگ کرده اش آن قدر بیرون بود که نیازی به دید زدن نداشت، نگاه غضب آلودی به من کرد. وقتی داشتم از کنار صندلی اش رد می شدم، غر و لند کنان، طوری که بشنوم گفت:«ایششش! یه نماز نخونن انگار می میرن. خوب می ذاشتی قضاشو می خوندی. فکر وقت این همه آدمو نمی کنن.». کنار صندلی اش یک لحظه مکث کردم. همانطور که رویم به سمت انتهای اتوبوس بود خواستم چیزی بگوبم ولی حرفم را خوردم. لبخندی زدم و رد شدم.

     وقتی نشستم، پیرزن چادری صندلی کناری بود که تیر خلاص را زد.«ساقل بالام، قبول اولسون.» (سلامت باشی پسرم. قبول باشه). حیف که نمی شد چیزی بگویم. همان لبخند قبلی را کش دادم.اتوبوس حرکت کرد. هوا دیگر روشن شده بود.

بازتاب اول در هشتي