http://www.rajanews.com/detail.asp?lang_id=&id=30429

جامعه خیرین مدرسه ساز (فیلم زیبای بانوی خیر ، سرکار خانم برهانی رو هم ببینید)

http://www.rajanews.com/detail.asp?id=30315

دکتر ناصر سیم‌فروش؛ چهره‌ی ماندگار اورولوژی و اولين جراح پيوند كليه در كشور، عضو انجمن بین المللی SAU

پروفسور مجتبی شمسی پور ، پدر علم شیمی و چهره ماندگار سال 1381

دکتر فرخ سعیدی ، پدر علم جراحی ایران

دکتر منوچهر دوائی ، استاد علوم پزشکی دانشگاه شهید بهشتی

دکتر حیدر علی شایان فر ، استاد برتر و نمونه سال 1388

دکتر سید شهاب الدین صدر ، رئیس سازمان نطام پزشکی ایران

دکتر محمد صادقی ، عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی

کاپیتان شهریار خوش سیرت ، استاد دانشگاه هوایی

دکتر محمدرضا ادراکی ، متخصص رادیولوژی

دکتر فریدون عزیزی ، فوق تخصص غدد درون ریز

و .......

http://www.farsnews.com/media.php?nn=8803131210

و بنده که عضو انجمن نخبگان جوان کشور هستم . و بسیاری از دوستانم در این انجمن

یک هفته می گذرد از روزی که شهدای گمنام‌‌ قدم بر سر ما نهادند.

روی برگه های تبلیغ مراسم شب هفتمشان جملات زیبایی نوشته بود؛

«میهمانانی که آمدند تا بمانند

میهمانانی که آمدند تا رفتن را به یادمان آورند

میهمانانی که آمدند و میزبان شدند...

اینک دوباره مرا می خوانند»

مراسم خوبی شد. چه می گویم؟! مگر مراسم شهدا هم ممکن است غیر«خوب» بشود؟ خدایی نه، من که تا به حال ندیده ام.

ولی انگار دوری از غربت برای این شهیدان سخت است. انگار نمی خواهند به این زودی ها خاک آلودگی مناطق عملیاتی را رها کنند، انگار...، انگار من هم خوابم!

چه می بینم؟ یک هفته از تدفین لاله های گلگونی که تکه تکه، از خاک آمدند و به خاک رفتند می گذرد. ولی هنوز که هنوز است، دیدن قبرخاکی و بی نشانشان دل سنگ  را آب می کند.

گفتم یاد فتح المبینم انداختند، می خواستم بگویم یا روضه های گودال و تل هم افتادم...

ولی حالا می گویم که یاد «بقیع» همیشه مظلوم هم افتادم. اصلا چرا من بگویم، ببینید که متولیان تکریم شهدا، چگونه قبرها را بعد از این همه روز خاکی و خاکی و خاکی

رها کرده اند؛

یاد فتح المبین افتادم

گفته بودم

نمی دانم بقیع را دیده ای یا نه.

نه قبری نه شمعی نه نشانی...

این قبر مظهر افتخار یک مملکت است!

خاک بر سرم بیاید اگر اینگونه بماند.

نخواهیم گذاشت ان شا الله

چه بگویم؟

خنده دار است که ابادانی شهرهایمان را از ویرانه نشین ها داریم!

خاک بر دهانم!

استغفرالله...

خاکی بودند

به خاک افتادند

زیر خاک رفتند

از خاکشان بیرون آوردیم

به خاکشان نهادیم

...ولی خاکی رهایشان نکنیم

التماس دعا

« یه مدینه، یه بقیعه، یه امامه ولی حرم نداره...

سینه زنها! کسی نیست تا روی قبرش یدونه شمع بذاره »

...و سال های سال است که است که این زخم غربت بر دل شیعه تازه مانده است. چه زخمی است این زخم، چون سر باز کند خون دل از آن بیرون می زند. زخمی که بر قلب نشسته باشد چاره ای جز خون دل گریستن ندارد. ولی تازگی اش نه به این خاطر که به دلیل جراحاتی است که هردم بر آن نواخته می شود.

سالی نیست که بگذرد و دامنه ی این داغ، دلهای بیشتری را نسوزاند. تازه انگاری این زخم قدیمی به جز مزمن بودن، حساسیت هم دارد! حساسیت فصلی دارد، یا نه، حساسیت روزی دارد! یعنی برخی روزها به آن نمی سازند. هر بیست و هشت صفری که می گذرد، هر فاطمیه ای که می آید و می رود، هر سال به دوازده محرم و هفت ذی الحجه که می رسیم، سر باز می کند. نه، گویی طغیان می کند. نه که خونابه با شدت از آن بیرون زند بلکه آرام و بی صدا و انگار غریبانه می جوشد. آن روزها صبح تا شام خون سرخ و سیاه است که از دل هر شیعه ی سوخته ای- چه بداند که روزش رسیده یا نه-  در هرجا که باشد، می جوشد. چه درخانه و هیئت باشد، چه میان عاشقان و چه کنج غربت.

ولی میان این روزهای دلگیر، روزی است که مرد غریبی غریب زاده، و غربت کشیده و جانکاه تر از آن «غریب مانده» در آن به شهادت رسیده است. بیست و پنج شوال که می شود، به خودم می گویم مگر نه این است که هر مذهب را به رئیس آن می شناسند؟ و هر رئیس را در زمان زندگی اش تعظیم و پس از مررگش تکریم می کند؟ حال اگر مرگش در راه اعتقااداتش باشد که دیگر هیچ.

پس چرا ما این روز را به یاد نمی آوریم. مگر نه اینکه امام صادق (علیه السلام) رئیس مذهب ما شیعیان بود؟ پس چرا وقت حیاتش حرمتش را شکستند و بر او بدترین جسارت ها را روا داشتند؟ چه شد که آخر کارش به آنجا رسید که در خانه ی ولایت را آتش زدند، سجاده از زیر پایش کشیدند، با تازیانه بر بدنش جسارت کردند، دست بسته او را به دنبال مرکب هاشان کشاندند  و... و اگر سوزش این زخم می گذاشت می نوشتم که چه ها که بر سرش نیاوردند و... چگونه به او زهرنوشی ناچار کردند.

آه، امامی که سر سلسله ی مسلک عاشقان را در دست دارد، پس از شهادتش هم خاطره اش به خاطرها آرام نمی گیرد. از ناروا هایی که بعد ها به او نسبت دادند و بلاهایی که بر بلاکشان و پیروانش روا داشتند نمی گویم. ولی هر انسانی، نه که امام باشد، رئیس باشد و یا حتی از سلاله ی معصومان باشد، ولی هر انسانی که کس و کاری داشته باشد، قبر و بارگاهی دارد. چطور می شود که امامی با این خیل پیروان نه حرم و مرقدی که حتی قبر خاکی اش شمع و چراغ و سایه بان و پناه ندارد.

حتی کوچکترین این ناجوانمردی ها در حق هر که شده باشد، اورا مظلوم می دانیم. ولی چه کنیم. چه کنیم که این خاندان زجر چشیدن را میراث دارد و ظلم دیدن را تازه نمی بیند و حتی نشان غربت را عمری به قدمت تاریخ اسلام است که با خود عجین می داند. تمام این خانواده، از وکوچک و برزگ و زن و مرد هر آنچه که از ستم در ذهن داریم را با نشانی بر جسم و جان به یادگار دارند.

نام: موسی

نام خانوادگی: صدر

نام پدر: سید صدرالدین

تاریخ تولد: 14خرداد 1307

محل تولد: قم

نام همسر: خانم خلیلی (فرزند آیت الله عزیز خلیلی)

فرزندان: دو پسر (سید صدرالدین و سید حمید) و دو دختر (حورا سادات و ملیحه سادات)

نسبت فامیلی:

....

      موسی(ع) قصد کوه طور کرده بود تا ندای حق را لبیک گوید که جوان جلوی اورا گرفت. چهره ای مغموم و چشمانی که نشان از گریه ی طولانی داشت و نگاهی آمیخته با شرم و خواهش. با صدایی گرفته و نالان، سلام کرده و نکرده شروع کرد به قسم دادن موسی(ع)،...